Z I Wicewojewodą Śląskim, a zarazem Wiceprezesem Zarządu Wojewódzkiego Polskiego Stronnictwa Ludowego Województwa Śląskiego Stanisławem Dąbrową rozmawia Zbigniew Wieczorek:
Red: Jaki jest pogląd Pana Wojewody na temat tożsamości zagłębiowskiej?
Stanisław Dąbrowa: Bez wątpienia region ten ma swoją tożsamość i odróżnia się od Górnego Śląska. Miejmy też na względzie zaszłość historyczną – Zagłębie należało kiedyś do Małopolski. Sam, jako radny w gminie Pilica stanąłem w latach 90-tych przed dylematem – do którego województwa mamy należeć – do małopolskiego czy śląskiego?.
Optowałem za tą drugą opcją chociażby, dlatego, że Pilica i okoliczne miejscowości bardziej były związane z rynkiem pracy województwa katowickiego. Sławna, niegdyś rzeka Krynica oddzielająca Śląsk od Zagłębia, oznacza obecnie podział na pewne różnice kulturowe. Pamiętajmy, że wszyscy żyjemy w jednym województwie śląskim i Zagłębiacy i Ślązacy. Boli mnie jednak to, że gminy zagłębiowskie podejmują niewiele wspólnych inicjatyw.
Jednym z wyjątków jest tutaj wspólne działanie w zakresie rewitalizacji rzeki Czarnej Przemszy. Tych inicjatyw przydałoby się jednak więcej. Bez wątpienia szansą rozwoju dla tego regionu jest modernizacja nowoczesnych ciągów komunikacyjnych takich jak: droga S1 czy droga 94 łączącej Sosnowiec - Kraków jak również kolej do lotniska w Pyrzowicach .Przy tej okazji musimy również pamiętać o nie naruszeniu stanu środowiska naturalnego, co jest trudne.
Red: Jest Pan nie tylko I wicewojewodą śląskim, lecz również „praktykującym” rolnikiem…
Stanisław Dąbrowa: Zgadza się. Gospodaruję w sumie – wraz z gruntami dzierżawionymi – na 72 hektarach w Pilicy. To jednak nie spadło mi samo z nieba; nie dostałem niczego za darmo.
Rolnictwo od zawsze było moim hobby. Kiedy byłem w siódmej klasie szkoły podstawowej wiedziałem co w życiu chcę robić. Pochodzę z rodziny wielodzietnej. W domu nie przelewało się nam. W domu była nas czwórka rodzeństwa. Rodzice gospodarowali na 5 ha i żyli tylko z roli. Rodzina moja może nie była zamożna, ale ma swoje tradycje – od strony matki byłem powiązany korzeniami z posłem Józefem Kotnisem z Wierzbicy. Sprawował on swą funkcję po I wojnie światowej i reprezentował PSL Wyzwolenie…
Można narzekać na poprzedni ustrój, ale ja uważam, że dawał on szansę rozwoju dla wiejskiej młodzieży, która chciała się uczyć. Najpierw poszedłem do Zasadniczej Szkoły Rolniczej a ponieważ dobrze mi szło kontynuowałem naukę w Technikum Rolniczym. W wieku 14 lat zamieszkałem w szkole z internatem. Było to więc szkoła życia bowiem do domu jedynie jeździło się raz na 2 miesiące. I to jeszcze należało się dobrze sprawować, bo inaczej odwiedziny u rodziny były jeszcze rzadsze.
Nie byłem obciążeniem dla rodziny, gdyż otrzymywałem pełne stypendium i potrafiłem się utrzymać sam. Potem trafiłem na studia do Krakowa. Podczas nauki w Akademii Rolniczej również utrzymywałem się sam – ze stypendium oraz z pracy w spółdzielni studenckiej. Po studiach podjąłem pracę w Ośrodku Doradztwa Rolniczego. Jednocześnie tworzyłem razem z żoną gospodarstwo rolne. Mamy trzech synów; żona jest nauczycielką w Dzwono – Sierbowicach.
Dwóch młodszych synów pomaga mi w gospodarstwie; najstarszy przebywa od 3 lat w Irlandii. Na razie jest na dorobku, ale obiecał, że na pewno wróci do Polski.
Zaczynaliśmy od zera – wszystko zawdzięczamy sobie. Dorabialiśmy się kawałek po kawałku. W tej chwili mam swoje 30,5 ha, ale jeszcze gospodaruję na dzierżawionym. Będzie tego 72 ha. Do tego dochodzą maszyny, sprzęt rolniczy wysokiej klasy.
Trochę czasu brak, ale jakoś sobie radzę. Sąsiedzi się śmieją, że oram po nocach, ale inaczej się nie da. Funkcja w urzędzie się kiedyś skończy, ale dla mnie rolnictwo jest życiową pasją.
Red: Powróćmy do „Małej Ojczyzny” Pana Wojewody, do Pilicy. Co się tu zmieniło?
Stanisław Dąbrowa: Gmina w ciągu dwóch dekad zmieniła się nie do poznania, z poprzedniego ustroju upadła tylko Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna. W tym czasie powstały nowe zakłady między innymi powstał zakład Norma pracujący na rzecz przemysłu motoryzacyjnego oraz zakłady mięsne JAF, które powstały po przekształceniu Gminnej Spółdzielni.
W sumie Pilica jest gminą, która ma najniższe bezrobocie na terenie powiatu zawierciańskiego. Szkoda, że nie wykorzystano takiej szansy, jaką była restauracja pałacu w Pilicy, ale to już sprawa bardziej skomplikowana.
Red: Czy wojewoda to człowiek, który siedzi tylko za biurkiem?
Stanisław Dąbrowa: Nigdy nie lubiłem siedzieć za biurkiem. Pierwszy raz mi się to zdarzyło, kiedy zostałem dyrektorem Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Mikołowie – Śmiłowicach. I tak oto przeszedłem z pracy w terenie do prac w administracji.
Nie ma jednak dnia, abym nie stykał się z ludźmi, nie odwiedzał kolejnych zakątków regionu. Ba, sami pracownicy do mnie przychodzą z poradą w różnych sprawach zawodowych. Przecież mam też bogate doświadczenie samorządowe – byłem radnym gminy i powiatu.
Zawsze też starałem się uzupełniać swoje wykształcenie. Ukończyłem ponadto po studiach studium w zakresie wyceny nieruchomości, co pomogło mi dozbroić się w niezbędną wiedzę prawną. Ukończyłem również zarządzanie grantami Unii Europejskiej. Ważne jest też aby znać się na ludziach z którymi się pracują, wiedzieć na co ich stać, orientować się jakie są ich realne umiejętności.
Red: Jak Pan ocenia dwuletni okres działalności na stanowisku I Wicewojewody Śląskiego?
Stanisław Dąbrowa: W ciągu 2 lat urzędowania udało się rozwiązać wiele spraw dotyczących tych drobniejszych i tych ważnych dla całego regionu. Ożyła sprawa budowy Zbiornika Racibórz, za który odpowiadam. Została również pozytywnie rozstrzygnięta sprawa cmentarza w Lelowie, która ciągnęła się wiele lat i psuła wizerunek naszego regionu. Ruszył także program Przebudowy Dróg Lokalnych i budowa boisk sportowych „Moje Boisko Orlik 2012”.
Za chwilę województwo śląskie będzie wolne od choroby Auszkiego, co jest ważne z punktu widzenia działalności rolniczej.
